James Allen “Tak jak myśli człowiek”

“Wpływ myśli na sytuację człowieka” cz.1

Umysł człowieka przypomina ogród: można go z rozmysłem pielęgnować, ale można też pozostawić go własnemu losowi. Niezależnie od tego, czy będzie otoczony troską, czy może zostanie zaniedbany, wyda plony. Jeśli nie zostaną w nim posadzone żadne pożyteczne nasiona, mnóstwo nieprzydatnych nasion chwastów wpadnie tam i zacznie się rozwijać.

Podobnie jak ogrodnik dba o teren, który ma pod swoją pieczą, usuwając stamtąd chwasty i hodując kwiaty oraz owoce, których potrzebuje, tak i człowiek może pielęgnować ogród swojego umysłu, eliminując wszystkie złe, bezużyteczne i nieczyste myśli, a także doprowadzając do doskonałości kwiaty i owoce właściwych, przydatnych oraz czystych myśli. Za sprawą tego procesu człowiek prędzej czy później dostrzega, że jest głównym ogrodnikiem swojej duszy, a także osobą, która kieruje własnym życiem. Odkrywa również w swoim wnętrzu prawa myśli i zaczyna coraz lepiej rozumieć, w jaki sposób siły związane z myślą oraz elementy umysłu wpływają na kształtowanie się jego charakteru, położenia i przeznaczenia. Myśl i charakter są jednym i tym samym, a ponieważ charakter może się przejawiać i ukazywać jedynie za sprawą otoczenia i sytuacji, zewnętrzne czynniki związane z życiem danej osoby zawsze będą w harmonijny sposób powiązane z tym, co się dzieje w jego wnętrzu. To nie oznacza, że w położeniu człowieka w dowolnie wybranej chwili przejawia się cały jego charakter; chodzi raczej o to, że owe okoliczności są tak silnie związane z niektórymi kluczowymi myślami obecnymi w umyśle ludzkim, iż na razie są one niezbędne z perspektywy rozwoju tej osoby.

Każdy człowiek znajduje się w określonym położeniu na skutek prawa swojego istnienia; w to miejsce doprowadziły go myśli, które uczynił częścią swojego charakteru, natomiast w sposobie, w jaki zorganizowane jest jego życie, nie ma elementu przypadkowości. Wszystko jest skutkiem nieomylnego prawa. Ta zasada dotyczy w takim stopniu tych, którzy czują się “nie na miejscu” w swoim otoczeniu, jak i tych, którzy są z takim środowiskiem silnie związani.

Jako istota zdolna do rozwoju i ewolucji, człowiek znajduje się w swoim położeniu, by móc sobie uświadomić swój potencjał dotyczący rozwoju. Gdy przyswaja lekcję duchową, jaką niesie w jego przypadku dana sytuacja, ta nauka znika i ustępuje miejsca innym okolicznościom.

Człowiek boryka się ze swoim położeniem dopóty, dopóki wierzy w to, że jest jako istota wytworem zewnętrznych czynników. Kiedy jednak uświadomi sobie, że to on jest kreatywną siłą i może zapanować nad ukrytą glebą i nasionami swojego istnienia, z których wyrastają otaczające go okoliczności, staje się prawowitym panem samego siebie.

To, że okoliczności są następstwem myśli, jest wiadome każdej osobie, która choć przez chwilę praktykowała samokontrolę i samooczyszczanie. Ktoś taki z pewnością zauważył, że zmiana jego położenia ściśle odpowiadała przekształceniom, jakim uległ stan jego umysłu. To stwierdzenie jest tak prawdziwe, że gdy człowiek z całego serca zapragnie zastosować antidotum przeciwdziałające słabościom jego charakteru, a potem robi szybkie i wyraźne postępy, błyskawicznie zmieniają się koleje jego losu.

Dusza przyciąga to, co skrywa w tajemnicy – to, co kocha, i to, czego się obawia. Sięga wyżyn wysoko cenionych aspiracji i spada do poziomu niepohamowanych żądz, a okoliczności są środkiem, dzięki któremu dusza otrzymuje to, co znajduje się w jej wnętrzu.

Każde nasiono myśli, które zostanie zasiane w umyśle lub padnie na jego glebę, a potem zdoła się tam zakorzenić, prędzej czy później rozkwitnie w postaci uczynku, wydając potem owoc okazji i okoliczności. Dobre myśli rodzą dobre owoce; ze złych myśli powstają złe owoce.

Zewnętrzny świat okoliczności dopasowuje się do wewnętrznego świata myśli, a zarówno przyjemne, jak i nieprzyjemne warunki zewnętrzne są czynnikami, które kierują człowieka ku najwyższemu dobru. Jako istota, która zbiera wyhodowany przez siebie plon, człowiek uczy się zarówno dzięki cierpieniu, jak i rozkoszom.

„Ogród w Twojej głowie — czyli dlaczego myśli zmieniają Twoje życie szybciej niż pogoda w górach”

Wyobraź sobie, że Twój umysł to ogród.
Nie metaforyczny, nie poetycki — taki prawdziwy, jak ten za domem,
gdzie co roku obiecujesz sobie, że „tym razem naprawdę posadzę pomidory”.
Z tą różnicą, że ogród w Twojej głowie… działa cały czas.
Nie czeka, aż będziesz mieć wolne, aż dzieci podrosną,
aż będzie lato, aż skończy się szkoła, aż dostaniesz urlop.

On pracuje bez przerwy.
I to, co w nim rośnie, rośnie niezależnie od Twojej gotowości.

I to właśnie próbował pokazać James Allen —
ale ja opowiem Ci to tak, jak mówiłybyśmy o tym przy kawie w Twojej kuchni,
z praniem suszącym się na oparciu krzesła i dzieckiem wołającym z pokoju:
„Maaaamooooo, gdzie są moje skarpetki?!”

Bo to nie jest książka o filozofii dla profesorów.
To jest książka o życiu. Twoim życiu.

1. Umysł to ogród — nawet jeśli nie masz czasu go podlewać

Allen pisze, że umysł jest jak ogród.
Możesz go pielęgnować… albo zostawić samemu sobie.

I teraz:
kobieta z małego miasta, pracująca, ogarniająca dom, męża, dzieci, kredyt i święty spokój (który tak rzadko bywa święty)…
— wcale nie musi mieć czasu, żeby ten ogród pielęgnować.

Ale — i tu aż chce się krzyknąć „o kurde!” —
on i tak rośnie.

Bo w Twojej głowie nie ma pustych przestrzeni.
Każda wolna grządka zostanie natychmiast zasiana tym, co akurat krąży wokół Ciebie:

tekstem cioci Krysi: „Przesadzasz, każda matka tak ma”
komunikatem z pracy: „Musimy dowieźć wyniki, presja jest duża”
wyrzutem sumienia: „Inne kobiety ogarniają, to co jest ze mną nie tak?”
pamięcią o tym, że znowu zapomniałaś kupić papieru toaletowego
lękiem, który rośnie jak perz, bo nikt go nie pilnuje

Myśli, które nie zostaną świadomie zasiane —
przypłyną same.
A te, które przypływają same, zazwyczaj są…
no cóż, jak chwasty.
Szybkie, uparte, odporne, potrafiące zarosnąć całe wnętrze kobiety w dwa dni.

I zanim się obejrzysz — masz pełny ogród… ale nie taki, jak chciałaś.

2. Skąd się biorą te chwasty?

Czasem z doświadczeń dzieciństwa.
Czasem z tego, co słyszysz przez całe życie.
Czasem z tego, że jesteś zmęczona jak telefon z baterią 2% od trzech dni.

Ale najczęściej —
z automatu.

Ludzki mózg ma jedną dziwną cechę:
bardziej wierzy w problemy niż w możliwości.
Bardziej pamięta krytykę niż pochwałę.
Bardziej wierzy myśli: „nie dam rady”, niż: „spróbuję”.

To nie lenistwo.
Nie słabość.
Nie „brak charakteru”.

To biologia.
Twój mózg woli przygotować się na zagrożenie niż dostrzec szansę.

Czyli…
zadziwiająco łatwo pozwoli zaszczepić się chwastom.

3. Ale jest dobra wiadomość: jesteś ogrodniczką tego wszystkiego

Allen pisze coś niezwykle ważnego:
człowiek prędzej czy później odkrywa, że jest głównym ogrodnikiem swojej duszy.

I teraz proszę, nie przewracaj oczami.
To nie znaczy, że jesteś winna wszystkiemu, co Cię spotyka.
Ani że wszystko zależy od „pozytywnego myślenia” (błagam, nie).

Chodzi o coś prostszego.
I o wiele bardziej ludzkiego.

O to, że:

możesz wybierać, na czym skupisz swoją uwagę
możesz sadzić nowe myśli
możesz usuwać te, które Cię ranią
możesz przestać podlewać te, które Cię niszczą
możesz stworzyć w głowie przestrzeń, która Cię wspiera

Nie musisz robić rewolucji.
Nie musisz nagle stać się buddystką.
Nie musisz medytować na japońskiej poduszce (chyba że lubisz).

Wystarczy… jedna drobna decyzja.
Jedno „nie” wypowiedziane w stronę świata.
Jedno „tak” wypowiedziane sobie.

I ogród zaczyna się zmieniać.

4. Myśli rosną jak rośliny — zawsze

Kiedy zasiejesz w sobie myśl:

„Jestem do niczego” — urośnie z tego przekonanie, że nie warto próbować.
„Nie wolno mi odpocząć” — wyrośnie poczucie winy, nawet w niedzielę.
„Muszę wszystko sama” — wyrośnie przeciążenie, a potem rozpacz.

Ale kiedy posadzisz inną myśl:

„Mogę zrobić to po swojemu.”
„Mam prawo się zmęczyć.”
„Nie muszę być idealna.”
„10 minut dla mnie nie zniszczy życia rodzinnego.”

— to też urośnie.
W inny sposób.
Cichutko.
Powoli.
Ale zmieni całe podwórko Twojej codzienności.

Właśnie dlatego Allen mówi:
„Dobre myśli rodzą dobre owoce; złe myśli rodzą złe owoce.”

To nie magia.
To kierunek.
To tor kolejowy, po którym jedzie Twoje działanie.

Bo zanim zrobisz krok — powstaje myśl.
Przed każdym słowem — myśl.
Przed każdą decyzją — myśl.

A więc… to ona decyduje, gdzie dojdziesz.

5. „Ale ja nie mam kiedy myśleć!” — czyli najbardziej kobiece zdanie świata

Wiem.
Kobiety takie jak my… to jest osobny świat.
Myślimy w trakcie:

gotowania obiadu
pracy
rozmowy z dzieckiem
pakowania kanapek
wieszania prania
robienia przelewu
i jeszcze dwóch rzeczy naraz, których nawet nie da się opisać słowami

Ale właśnie dlatego potrzebujemy tej perspektywy najbardziej.

Bo najczęściej to nie myśli ranią nas najbardziej.
Tylko to, że nigdy nie zatrzymujemy się, żeby zobaczyć, co właściwie rośnie w naszych głowach

A tam…. czasem jest bardziej gęsto niż w trawie po tygodniu deszczu.

I tak dochodzimy do sedna:

6. Okoliczności zawsze przystają do stanu umysłu

Allen pisze, że nasza sytuacja w życiu zawsze — prędzej czy później —
zaczyna przypominać nasze myśli.

To nie znaczy, że:

jeśli myślisz pozytywnie, to nagle spłaci się kredyt,
a jeśli pomyślisz „coś pójdzie nie tak”, to od razu spadnie Ci garnek z zupy.

To działa subtelniej.
Bardziej jak klimat niż jak pogoda.

Kiedy Twoje wewnętrzne życie jest pełne lęków — zaczynasz żyć zachowawczo.
Kiedy pełne braku wiary w siebie — nie prosisz o pomoc.
Kiedy pełne przekonania „muszę sama” — świat naprawdę zostawia Cię z tym samą.
Kiedy pełne smutku — przestajesz widzieć okazje.
Kiedy pełne nadziei — zaczynasz dostrzegać szanse.
Kiedy pełne odwagi — zaczynasz mówić „nie”.

I wtedy zmienia się Twoje otoczenie.

Nie z dnia na dzień.
Ale jak ogród.
Najpierw nie widać nic.
Potem kiełek.
Potem roślina.
Potem cały pas kwiatów, który sprawia, że świat wygląda inaczej.

7. „Dusza przyciąga to, co kocha… i to, czego się boi”

To chyba najmocniejsze zdanie Allena.
I do kobiecego życia pasuje jak ulał.

Bo jeśli nosisz w sobie:

strach przed oceną — przyciągasz ludzi, którzy oceniają
lęk przed porażką — przyciągasz sytuacje, w których trzeba ryzykować
potrzebę akceptacji — trafiasz na ludzi, którzy jej nie dają
przekonanie, że nie zasługujesz — trafiasz na to, co Ci to potwierdza

Nie dlatego, że „karma tak chciała”.
Tylko dlatego, że działasz i reagujesz z tego miejsca, które Cię boli.

Ale działa to też w drugą stronę:

jeśli w Tobie rośnie odwaga — pojawiają się szanse
jeśli rośnie spokój — zmniejsza się chaos
jeśli rośnie troska o siebie — rośnie szacunek innych
jeśli rośnie samoświadomość — pojawia się jasność

To jest jak światło w ogrodzie:
tam, gdzie pada, rośnie więcej dobra.

8. Zmiana zaczyna się, gdy uczysz się lekcji — nie wtedy, gdy masz ochotę

Allen pisze, że sytuacje życiowe są jak zadania domowe.
Są z nami tak długo, aż zapiszemy odpowiedź w zeszycie.

Pomyśl:
ile razy w życiu miałaś wrażenie, że ciągle spotykasz ten sam typ ludzi?
Albo wciąż wpadasz w ten sam wzorzec?
Albo ciągle odkładasz siebie na ostatnie miejsce?

To nie karma.
To nie fatum.
To lekcja, która wraca, bo nie została odrobiona.

I wiesz, kiedy znika?

Gdy zrobisz pierwszy krok.
Czasem maleńki, mikroskopijny.

powiesz komuś „nie”
poprosisz o pomoc
odpoczniesz, zanim padniesz
zrobisz coś dla siebie bez poczucia winy
nie przeprosisz za to, że masz emocje

I nagle okazuje się, że los przestawia kolejny rozdział Twojego życia.

9. Przestajesz walczyć ze światem, kiedy przestajesz wierzyć, że on Cię tworzy

„Człowiek boryka się ze swoim położeniem dopóki wierzy, że jest wytworem zewnętrznych czynników.”

To zdanie to mały detonator.
Bo my, kobiety, byłyśmy uczone, że:

„nie wypada”
„nie przesadzaj”
„najpierw inni, potem ty”
„nie rób problemów”
„skromność jest cnotą”

Więc nic dziwnego, że często żyjemy tak, jakby świat decydował za nas.

Ale kiedy pojawia się myśl:
„to ja jestem kreatorką swojego życia”,
dzieje się coś dziwnego.

Jakby ktoś otworzył okno w dusznym pokoju.

Nagle widzisz opcje.
Nagle czujesz, że możesz.
Nagle zaczynasz wybierać — zamiast przyjmować.

I to jest ten moment, w którym ogród zaczyna się naprawdę zmieniać.

10. To nie magia. To praktyka. Codzienna, prosta i cicha

Myśli zmieniają życie nie dlatego, że mają moc z bajki.
Tylko dlatego, że zmieniają nasze decyzje.
A decyzje zmieniają nasze działania.
A działania zmieniają nasze dni.
A dni — nasze życie.

Proste?
Proste.
Choć niełatwe.

Ale najważniejsze:

nie trzeba na to mieć wolnych wakacji, idealnego domu ani perfekcyjnego planera.

Wystarczy:

10 sekund zatrzymania
jedno „nie” wypowiedziane z drżeniem
jeden oddech, który naprawdę poczujesz
jedno zdanie, które posadzisz w sobie jak nasionko

I z niego wyrośnie coś nowego.

11. Jak zacząć — naprawdę?

Nie na zasadzie „myśl pozytywnie”.
Nie na zasadzie „zmień mindset”.
Tylko… tak jak kobiety z małych miast potrafią najlepiej:
po ludzku. Nieidealnie. Po swojemu.

Zacznij od obserwacji.

Zauważ, co rośnie w Twojej głowie.
Nie oceniaj.
Tylko zobacz.

Potem wybierz jedną myśl, którą chcesz podlewać.

Tylko jedną.
Najlepiej taką, która daje Ci ulgę.

Np.:

„Mogę zrobić to wolniej.”
„Nie muszę być dla wszystkich.”
„Mam prawo do odpoczynku.”
„Jestem wystarczająca.”

A potem — najważniejsze:

Kiedy zauważysz chwasty…
nie bij się za nie.
Po prostu je odsuń.
I zasadź coś nowego.

12. Podsumowanie: Twój ogród czeka

Nie musisz zmieniać całego życia.
Nie musisz mieć przestrzeni jak w katalogu IKEA.
Nie musisz robić rewolucji.

Wystarczy, że:

zauważysz swoje myśli
wybierzesz te, które chcesz pielęgnować
zaczniesz je podlewać małymi, codziennymi gestami

I powoli, krok po kroku,
Twoje życie zacznie przypominać ogród,
w którym Ty rządzisz konewką.

Bo niezależnie od chaosu wokół…
w środku masz przestrzeń, która należy tylko do Ciebie.

I tam zaczyna się wszystko.